هر سحر بانگ دلم می زنه زنگ
می درخشد در این آینه ننگ
هر شب آن اختر شب تاب دلم
مرحمی است تا که بشیند غم و رنج
می درخشد پس این پرده غمناک و سیه
روزگاری نیرنگ
از غبار مه آلوده به رنج
به ستوه آمده ام از شب تنگ
شاخه های گل یاس
سر به بالین سحر
از ملال تب و درد و غم خود
زرد از رخ به تمنا شده سنگ
خانه های شهرم
خالی از نبض زمان
دگر از هیچ خبر نیست
قاصدک نیست در این کلبه ی غم
روزها هر روزش تکراری
روزگار است در این زخم دلم
شده است حیله و نیرنگ و دورنگ
شاعر :::خالقی (عرفان)
سلامی بر گل زیبای اسفاد گروه ناب وخوش آوای اسفاد
دلم در پیش خورشید است بنگر سر شاسکوه، در بالای اسفاد
سفر کردم به شهرهای زیادی نبوده هیچ یک، همتای اسفاد
به یاد روستا دل تازه دارم دل من عاشق و شیدای اسفاد
صفا و خوبی مردم فراوان نباشد مردمی همتای اسفاد
ببین گلدسته های مسجدش را اذان دل کش آقای اسفاد
ندارد طرقبه حسن و جمالی به پیش منظر زیبای اسفاد
شاعر : مرتضی حسینی اسفاد (شمیم)
🦋🦋🦋🦋🦋🦋🦋
ای نام تو شکوه و سربلند وطن
ای پیروز مند ای سرفراز
ایستاده ایم کنار تو با قلبهای مملو از عشق
ای آسمان آبی
ای مردمان شیر و پاک و باصفا
ای مادران بهتر از گل
تو را دوست می دارم که زاد خاک منی
بگذار گریه کنم
بگذار اشکهای بارانی خودم را نثار کنم چرا که ذره ذره وجودم از تو تعمیق گرفته
و خاطراتم مملو از عاطفه توست
تو را دوست می دارم ای شکیبا نیرومند و ای شکیبا شکوهمند
هنوز یاد کلوخ های نمناک و عطر آگین تو در مشامم احساس می شود
هنوز بوی دگدانها و دودکشها ی در فراز بامهای صمیم و محبت و عاطفه ، اهش به دل حکایت می کند.
دوستت دارم اسفاد وطن عزیز وطن بی نوا وطن
خالقی اسفاد
با سلام
چند نمونه از آثار نیاکان ما در اسفاد ، که بعضی از آنها هنوز موجود است و بعضی از بین رفته اند جهت یادآوری و ثبت در اذهان ما ونسلهای آینده البته به نظم و با نام واصطلاحات محلی گردآوری شده است.
اسفاد باستان
روزگاری از برای خود دیاری داشتیم
کدخدا و برج و باغ و گلعزاری داشتیم
از قناتش تا گلِ هوم و جهاتِ دیگرش
سیلابی غَرغَر کنان در جویباری داشتیم
از کجایش بهر تفریح و صفا گویم رفیق
باغ عرب، باغِ صلاح،باغِ کُناری داشتیم
هم تگای مَودره،هم زوزخ و درّه ی تهی
بهر حاجت ارغوان و خوش مزاری داشتیم
بازه ی خاکِ تنور و لشگر وآوازِ کبک
پای آبشارِ چراغون سایه ساری داشتیم
وحشیان وبسترِ سبزِ نباتاتش قشنگ
آن فراتر ما زِ مَج یک دیمه زاری داشتیم
آسیابِ آبی و درخ (درخت) چِلو یادت نره
هم درخ(درخت) شاتوت و هم پایِ چناری داشتیم
کوچه ی سالاری اسفاد هم یادش بخیر
پاسبان سروی کهن ،خوب یادگاری داشتیم
سر تخ (تخت)آقا میر آن میدانی باز و وسیع
گه نشست با میرتا و هر آبیاری داشتیم
کوچه ی قلعه زِ بعدِ حوض ،روی جوی آب
یک بنا سقّابه و هم دیگ و ناری داشتیم
داخل و اطرافِ اسفاد تا وضو سازند و نوش
چند دَه حوضی زِ بذلِ نکوکاری داشتیم
موقع پیک نیک کجا ماشین درِ هر خانه بود
جای ماشین، خر و خورجین پای باری داشتیم
سر حدِ روستا ، کلاته ی روغنی، یک چشمه داشت
ما عظیمی ها به آنجا مرغزاری داشتیم
احمد عظیمی ۵ /۲ /۱۳۹۷
چقدر برای فردا در انتظار بودیم چقدر آرزوی رویاهای آینده را بر دلمان حک کرده بودیم
آری آری امروز همان فردایی ایست که دیروز منتظرش بودیم
اگر می دانستم که این جغد شومی هر روز بر دیوار فردایمان رخنه خواهد کرد
از همان کودکی او را از روی دیوار خانه کاه گلی پرواز نمی دادم و می گذاشتم از همان کودکی آرزوهایمان را آواز می خواند
آری چقدر ناجوانمردانه رقم خورد
ان فردایی که امروزی پلید است
از غرش ابرها
از ماه خاموش و از خورشیدی که هر روز در خودش می سوزد
دلم هوای همان کودکی ایست همان ده کده شیرین روستایی
دلم هوای وطن است همان وطنی که اشکهایم را مرحم بود
کاش هیچ وقت فردا نمی شد و در رویای کودکانه و عاشقانه خودم در تکرار بودم
دلم هوای وطن است. دلم هوای وطن است
دلم می سوزد از باغی که می سوزد
خالقی
روزی که خوش بود خاطر از ایام
چرخی به نان خشک در دندان
سر گرم در بازی نمی دانم
خاطر از این خوشتر از این ایام
حالم از این دوران از این تنها
شب بود هر شب تیره در زندان
در امتداد شب تا هر شب
هر شب سیاهی بود در مرداب
غم از نسیم تیره می بارید
زخمی به تن از کینه می نالید
هر لحظه اشک ریز چون باران
بر خاک و بوته خفته در طغیان
شب از سکوت رعد می لرزید
گل از زمین خشک می ترسید
مهراب راز پاکی ایام
حال از در و دیوار بر دندان
بر هر در و دیوار چون خاموش
قابی ی ز عکس خسته ایام
شاعر :::::" خالقی (عرفان )
در صبح سرد
در صبح سرد شال و قبا کرده زعفران
دیدم نشاط و شور به پا کرده زعفران
چون رستخیز از دل خاک آمده برون
از خاک تیره باز دعا کرده زعفران
دارد بنفش می زند از دور این زمین
مرهم برای خاطر ما کرده زعفران
باید نشسته رفت به بالین هر گُلی
در قلب خویش خانه بنا کرده زعفران
این دُر قیمتی است که گویند طلای سرخ
آری ! به قعر خاک طلا کرده زعفران
هرسال می رویم به سر بخت این عزیز
ما را به قدر خویش رضا کرده زعفران
آن رشته های سرخ دلش را که دیده ای
با عطر و رنگ خویش چها کرده زعفران
با این همه مشقت و سختی به خانه رفت
سر پنجه ها ز بعد حنا کرده زعفران
جمع اند دور هم که بخندند غنچه ها
در قصه ای که قدر و بها کرده زعفران
پر می شود که بال و پر صاحبش شود
گرد و غبار خویش هوا کرده زعفران
در یک ردیف دسته شده سرخ و هم سفید
گویند رنج خانه دوا کرده زعفران
خشک می شود که چشم خریدار دل دهد
آن سال خُوش که روی به ما کرده زعفران
آن قدر پیش اهل محله گران بهاست
ما را به وقت خواب صدا کرده زعفران
فر آوری شود ز وجودش هزار چیز
رنگش حضور خود به غذا کرده زعفران
صد قصه داشتی و " شمیم" از تو ذره ای
پاییز ، حساب خویش جدا کرده زعفران
شاعر : مرتضی حسینی اسفاد(شمیم) - مدرس دانشگاه
باید سرود قصه ی باکس نگفته را
ابیات این قصیدهی در دل نهفته را
از باغ های زنده که فریاد میکنند
برشانه های جوز تمنای چفته را
آب زلال ومردمِ از آن زلال تر
دستان پینه بسته و مجروح و سُفته را
نه!پیچ وتاب شعر من از خاطرم نبُرد
آن چهره های ساده ی از هرم تفته را
در ازدحام بیشه چه تنها گذاشتیم
این شیر پر صلابت آرام خفته را
دلشوره های شهر زیاد تو برده اند
پس کوچه های این ده ازیادرفته را
آسوده باش ای وطن ای بهترین رفیق
پرپر نبینم این گل سرما گرفته را
ای باغ مهر سایه سروت بلند باد
ما با توایم تک تک ایام هفته را
اسفاد پرغرور من ای قلب زیرکوه
بیرون بریز غصه ی با کس نگفته را
شاعر:حسین ابراهیمی اسفاد
