اسفاد وطنم

هر وقت که دلگیر میشم تو برام خاطره ای . اسفاد روستای زیبایی ها

اسفاد وطنم

هر وقت که دلگیر میشم تو برام خاطره ای . اسفاد روستای زیبایی ها

اسفاد وطنم

اسفاد ای سرزمین مادری من چه می کنی با دستهای خسته روح شکسته چه می کنی
درد است در فراق من از حال و روز تو شهر سکوت در و دیوار شکسته چه میکنی
روزی و روزگاری و حال و هوای تو شور اشتیاق بر مزار شهیدان چه می کنی
آن باغ های خرم و شیر دلان تو ان کوچه باغ عام و مردان ادیبت چه می کنی

بایگانی

 

در صدر  اسلام مسلمین افتخار می کردند که وعده غذایی در خدمت رسول الله باشند تا به برکت سفره شان بیفزاید 

روزی مردی حضرت را دعوت کرد و رسول خدا هم پذیرفت پس از لحظاتی سفره گسترده شد . رسول خدا ناگهان  دید که مرغی بر سر دیواری تخمی گذاشت تخم  مرغ سر خورد و پایین افتاد . میان در میخ بزرگی کوبیده شده بود تخم مرغ میان آن میخ قرار گرفت و نشکست . رسول خدا تعجب کرد . میزبان جلو آمد و عرض کرد یا رسول الله شما بر سر سفره ای وارد شده اید که تا بحال بلایی بر ان وارد نشده است . رسول خدا به محض شنیدن این سخن بر خواست و از خانه بیرون رفت . صاحب منزل گفت چه شده است چرا بلند شده اید . رسول خدا فرمود :: من هر گز بر سر سفره ای که بلا نازل نشده باشد و صاحبش در سختی و رنج نبوده نمی نشینم چرا که معلوم است که خداوند نظری بر ان ندارد 

هر اتفاق بد و حادثه را با دل و جان بپذیریم  و با لبخند شکر گذار خداوند باشیم .که خداوند رئوف و مهربان است . 

 



اسفاد وطنم. esfadvatanam.blog.ir

  • محمدعلی خالقی

  • محمدعلی خالقی

قصیده ای جنگل شمال

ای جنگل شمال

اندوه دیر سال  مرا  با  خودت  ببر              قحطی و خشکسال مرا  با  خودت ببر

وقتی که اشک باغ نگاه مرا بسوخت             این خنده های کال مرا با  خودت ببر

اکنون،  که روزگار برایم قفس شده             در آسمان تو بال  مرا   با  خودت  ببر

دیدی  تمام  ذوق  مرا  باد می برد              باران تو حس و  حال مرا با خودت ببر

وقتی غروب عزم سفرکرده ای فقط             دستخط روی شال مرا  با   خودت  ببر

رفتی دگر نیامدی از بخت نحس من!           آن  خرمن  خیال  مرا  با   خودت ببر

گویا  غزل برای تو کم  استعاره  بود             آن  کوه و آن غزال مرا  با  خودت ببر

تا کی جواب روی دلم نعره می کشد ؟          با  پاسخی سئوال مرا  با  خودت  ببر

آمد خزان که باغ بمیرد در این فراق           با خنده ای ،  زوال مرا  با  خودت  ببر

گل می دهد شکوفه من سال های بعد         امروز  هم   مجال  مرا  با  خودت ببر

وقتی که آب گِل شده  باید حذر نمود         آن  چشمه  زُلال  مرا  با  خودت  ببر

من ماندم و شکوه تو  ای معبد خیال           اُسطوره ، قیل و قال مرا با خودت ببر

دیدم اذان به سوی جنان می برد مرا           گلدسته  و  بلال مرا  با  خودت   ببر

دارد «شمیم»  یاد در  کوله بار  خود           ای جنگل  شمال،  مرا با خودت  ببر 

 

شاعر : مرتضی حسینی اسفاد 16/2/93- تهران

  • محمدعلی خالقی

روحش شاد 

خداوند بیامرزد. 

  • محمدعلی خالقی