یکی از دوستان بهم ادکلون هدیه داد یاد موضوعی افتادم ....
گاهی برای اینکه لباس و بدنمون بوی خوش بده از عطر یا ادکلن استفاده می کنیم . بهترین عطر رو انتخاب می کنیم با گرون ترین قیمت
اما بعد چندساعت دیگه بوشو احساس نمی کنیم / اطرافیانمون بوشو حس می کنند و لذت می برن ،یعنی اینکه شاید بوش تا دو سه روز هم رو لباسمون بمونه ولی برای اطرافیانمون
ارث و میراث هم دقیقا همینه ، ما شب روز زحمت می کشیم تا اینکه در رفاه و آرامش باشیم ،سعی می کنیم برای خودمون زندگی مرفهی بسازیم ،تا نگاه می کنیم
می بینیم سن و سالی ازمون گذشته و پیرشدیم
نه لذت بردیم ،نه زندگی کردیم ،آرزوی یک شب غذای درست حسابی به دلمون موند ،هتل نرفتیم و چادر رو ترجیح دادیم ،مسافرت نرفتیم تا پولامون خرج نشه ، گاهی دلمون برای یک بستنی لک می زد،و گاهی حسرت یک کافی شاب یا اسکول نبات آرزو بود ،برای خرید یک دوچرخه فردا و فرداهایی رو آرزو داشتیم و هزاران دروغ هایی رو به بچه هامون بهانه می کردیم ، چرخ و فلک پارک خراب بود و استخر شنا آبش آلوده ،به بهانه های جور واجور خودمون رو قانع می کردیم ،تا زندگی مرفه تری رو داشته باشیم
اکنون در سن ۶۵ سالگی آرزوهامون رو به گورستان چال می کنیم و چنگ می زنیم به حسرت تنهایی هامون که کاش جوانی می کردیم و ساندویچ رو با سس نوشابه می خوردیم
کاش کنار یک پرس کوبیده یک ماست یک بارمصرف و زیتون پرورده بود
می گم امانت دار خوبی هستیم
و عطر امروز ما مثال اموالمون بوی خوبی می ده
البته برای وارثانی که به فکر کفن و دفنمون هستند که هزینه شو تفکیک کردیم یا نه
